pył emocji

  Spoglądam w głąb ja, odnajdując kłęby kurzu, wzburzonego przez rzeczywistość, tańczącego nerwowo w promieniach światła   Przyglądam się sobie, poruszonej falami emocji, oddzielam siebie od siebie, oczyszczam z pyłu, redukując ja do ja   Blask słońca prześwietla nie-ja, docierając do dna   gdzie jesteś Ty    

Pachelbel na wyjście z kościoła

mojemu mężowi Echo drgających strun rozbrzmiewa dziesiątek lat, suniemy po kobiercu utkanym z naszych win, poranieni wrzecionem, spleceni w miłości bez tchu Nie możemy przystanąć, zatrzymać się, złapać w kadr błysku źrenic jak muśnięcia radości Nieświadomi grozy wzbudzonej dudnieniem w marmur posadzki suniemy w aksamitnej melodii Tylko echo powtarza historię niezapisaną, przyszłość ginącą w krużgankach … Czytaj dalej Pachelbel na wyjście z kościoła

ja matka

zmieniona w przestrzeń mieszczę w sobie   ty   jak glebogryzarka wyrywasz miąższ mego serca   miecz przenika głęboko wszczepiając we mnie twe cierpienie   jak gałązkę jabłoni   w promieniach słońca kwitną białe kwiaty

Poezja o sobie

Czym jest poezja? Krzykiem duszy wydobytej Z mroku. Ten krzyk, zawsze pierwszy, przerażony, Wydobywa się z głębi moich trzewi, tam gdzie Uczucie ciepła i bezpieczeństwa, spowitego ciemnością Zderza się z jasnością dnia, rzeczywistości, która odziera Mnie ze złudzeń. Oślepiające światło razi do bólu dno Oka i mózg. Umysł miota się, próbując odnaleźć sens I złożyć w … Czytaj dalej Poezja o sobie

być

  zanurzam się w wejrzeniu granatowych oczu które pierwszym spojrzeniem ogarniają świat w nich niezmierzona głębia istnienia wolna jest od wielopłaszczyznowej formy tego świata   to być (całkowita antynomia nie być) jest czystsze od kryształu nie rozproszone w lustrze pojęć   kłamstw które odrywają od dojmującej przenikającej do mitochondriów szpiku prawdy istnienia   gdzie zapisane … Czytaj dalej być

Poprzez czas tylko… cd.

Pisałam ostatnio o tym, że indywidualny ludzki byt - mój byt - domaga się istnienia Boga, które utwierdza - a może można powiedzieć niemal kolokwialnie - utrwala mój byt i każde moje doświadczenie, każdą moją myśl i pragnienie w Sobie. Bez tego odniesienia do Absolutu życie rozpada się na kawałeczki, w których każda chwila pozostaje … Czytaj dalej Poprzez czas tylko… cd.