jaskółka

 

złocone ramy

znaczą granice, oddzielają życie od sztuki, gdzie

skrywa się moja dusza. milczenie obrazów przyzywa

głębię, niemą jak huk wodospadu.

 

błysk złotego brzuszka w słońcu myśl

jak jaskółka mknie wstecz marmur

dudni echem wspomnień spleciona

z synaps katedra wznosi się między

mrugnięciem powieki.

 

jestem. czas powrócił wydalając

sens ukryty niemej obecności

wśród zgiełku pożądań. aktualizacja

przeszłości dokonuje się w głębi

gdzie nie dociera myśl. teraz wydobyta

odnawia obrazy podług moich komend

upraszczając zapis. sens nie potrzebuje

barokowej ramy co znaczy granicę

oddzielającą życie od sztuki. tam skryta

szukam jedni.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s