Dialog z poetą

Nie nadawałem się do życia gdzie indziej niż w Raju.*

 

Ja też nie.

Taka już moja ułomna natura, że umiem żyć tylko

W pełni. Wciąż nienasycona dusza

Unosi się nad otchłanią własnych zranień

 

Na ziemi ukłucie się kolcem róży zmieniało się w ranę, za każdym razem, kiedy za obłok chowało się słońce, czułem smutek.*

 

Może dlatego właśnie umiem dostrzec piękno kwiatu

Ból przenika głęboko, płatki nabierają barwy

Karminu, krwi, która sączy się z przebitego serca

 

 

*Cytaty z wiersza Czesława Miłosza Nieprzystosowanie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s