Akceleracja

 

Zimna rzeka obmywała twoje stopy,

chłód koił rozpalone ciało.

Mogłeś chwilę odetchnąć, zapach mirtu

nastrajał pogodnie, cień rzucało drzewo

zwycięzców. I ty, jak wszyscy, chciałeś zasłużyć

na laur. Pozwoliłeś myślom błądzić, strumień

świadomości płynął prędko. I nagle jasna myśl,

jak olśnienie, spłynęła na ciebie. Wszystko

się zmienia, jak ta rzeka, której nowe wciąż wody

obmywają twe stopy, jak myśli, które swobodnie

wędrują na inne wciąż szlaki. Tak, wszystko płynie.

Zabłąkany uśmiech rozjaśnił twoje zazwyczaj

poważne oblicze.

Zaiste, zdobyłeś nieśmiertelny

laur, Heraklicie.

jak to możliwe

wtedy

 

myśleć o zmienności

gdy życie w Arkadii

 

było tuż

 

dzisiaj

jest inaczej

niż wczoraj

niż będzie

nim

nadejdzie jutro

odwracam twarz

by spojrzeć

za siebie

gdzie przed chwilą

stałeś

 

nie poznaję

 

prędkość zmian

akceleruje

 

powszechna wiara

w wariabilizm

przyspiesza

akcję serca

 

tylko to serce wciąż moje

gdy

neurony giną

powstają nowe

połączenia

 

strumień świadomości płynie

 

tylko to serce

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s